Тие примиле 15 деца кои за време на војната останале без родители. Некои од нив подоцна ги пронашле своите блиски. Други останале со хранителите. Но сите до крајот на животот останале благодарни за семејството и љубовта што им ја пружиле Шамахмудови.
За време на Втората светска војна, многу деца чии родители заминале на фронт или загинале биле испраќани од Русија во Централна Азија — мерка со која требало да бидат спасени од нацистите. Сиропиталиштата брзо станувале пренаселени. Само Узбекистан примил околу 200.000 сиропиталци. Тогаш и локалното население почнало да прима деца во своите домови.
Ковачот Шахмедов од Ташкент имал повеќе од 50 години, но тој и сопругата сè уште немале свои деца. Таа имала 38, па двајцата донеле одлука да примат деца од сиропиталиште. Едно по едно, децата пристигнувале во нивниот дом — и наскоро биле 15.
И сите биле од различни националности — руска, еврејска, молдавска, казахстанска, летонска, татарска, белоруска, па дури и германска. За едно двегодишно дете не се знаело ништо. Го добило името Нагмат, што на узбекистански значи „подарок“.
Ковачот и неговата жена Бахри се грижеле за сите деца како да се нивни родени.
Фјодор и неговата баба
Некои деца ги пронашле своите блиски по војната, додека за други роднините трагале цел живот. Таков бил случајот со момчето по име Феѓа. Роден бил во пресрет на војната. Неговата баба ја породила неговата мајка и видела дека бебето има белег на градите. Наскоро мајката починала од болест, а потоа и таткото. Бабата Дарја го зела детето кај себе.
Но кога започнала германската окупација, селаните ја посоветувале да го испрати бебето во Азија — таму барем ќе преживее. Нацистите или би го убиле или би го однеле во Германија. Срцето ѝ се кршело, но решила да го спаси својот внук.
Фјодор завршил во сиропиталиште, а потоа и во домот на семејството Шамахмудов. Таму го добил името Јулдаш.
Момчето пораснало, завршило средно училиште и технички факултет. Замина да работи во Караганда, каде што ја запознал љубовта на својот живот и се оженил. Со сопругата се вратил во Ташкент и имале три деца.
Еден ден, Јулдаш добил повик во кој му соопштиле дека неговата баба од Украина е пронајдена. Не можел да поверува — поминале речиси 50 години. Ни не се надевал дека е уште жива.
Во тој период, Дарја имала 105 години. Целиот живот го поминала барајќи го својот внук. Јулдаш веднаш заминал во Украина. Старицата го препознала веднаш — по родниот белег. Средбата била возможна благодарение на напис во локален весник.
Во љубов и хармонија
Семејството Шамахмудов ги воспитало сите свои деца во узбекистанските традиции. Од најрана возраст ги учеле да работат, да одржуваат ред и секогаш да си помагаат. Дури и оние кои заминале, се сеќавале на ковачот и неговата сопруга со длабока почит, благодарност и љубов.
Узбекистанката Муазам и белорускиот момче Миша се вљубиле кога пораснале и решиле да создадат свое семејство. Олга, Молдавка, била најмлада од сите и останала во Ташкент, каде што живее и денес.
Во центарот на градот стои споменик посветен на Шамахмудови. Жената е седната, до неа стои сопругот со раширени раце, прегрнувајќи ја својата голема фамилија. Околу нив се собрани деца од различна возраст.
Шамед починал пред својата сопруга во 1970 година. До последниот ден работел за доброто на своето семејство.
Други вести
Лекар објаснува зошто една вид сон е исклучително опасен
